غریبی بودم و گم کرده راهی ،

مرا با خود به هر سویی کشاندند ،

 شنیدم بار ها از رهگذاران

که زیر لب مرا دیوانه خواندند ! 

                                                                 ولی من ، چشم امیدم نمی خفت .

                                                                  که مرغی آشیان گم کرده بودم

                                                                   ز هر بام و دری سر می کشیدم 
                                                                  به هر بوم و بری پر می گشودم. 

امید خسته ام از پای ننشست ،

نگاه تشنه ام در جستجو بود.

در آن هنگامه دیدار و پرهیز ؛

رسیدم عاقبت آنجا که او بود !

سلام

مطالبی که نوشتم فقط ابراز احساس خودم نسبت به شماست و برداشت خودم است و یه خورده هم قصه سازی پیش خودم از شما .امیدوارم که این احساس دو طرفه باشه که اگه نباشه این اولین و آخرین ارتباط باشه.قبلش من را ببخشید که اگه مطالب را خودمونی نوشتم.راستش رشته من فنیه(الکترونیک)  و خوب نوشتن را بلد نیستم که بتونم با این وبلاگ نویسی حق مطلب را ادا کنم ولی چون هنوز نظر شما را نمی دونستم گفتم مقدمتاً با این وبلاگ شروع کنم.

قصه از بعد عید تقریبا اولین شنبه تحصیلی بعد از عید شروع شد که منتظر سرویس بودیم که اولین بار شما در نظرم اومدین.نمیدونم شاید قبلا شما را زیاد دیده بوده بودم ولی اون روز یک دفعه یه چیزی تو قبلم احساس کردم.ببخشید ولی توجهی نکردم چرا که  مسمم بودم توی این چهار سال فقط و فقط به درسم توجه کنم.آخه پولش به این راحتیا بدست نمیاد که آدم بخواد به چیز دیگه فکر کنه(البته یه کم این حرفم شعاری بود ولی خب حقیقته ).خلاصه به خودم قبولوندم که هیچ احساسی نیست.ولی همین جور بیشتر می شد به طوری که خیلی روزها من اصلا کلاس نداشتم ولی دانشگاه می اومدم و سر کلاس های دیگه می رفتم تا شاید  شما را در سرویس ببینم.تا آخر امتحانات پایان ترم طول کشید .خیلی زود گذشت و من متوجه شدم که داره تابستون میاد و دیگه خبری از شما نمیشه.منم داشتم فارق التحصیل می شدم.این بود که روزهای آخر خرداد با رفیقم که مثل داداشم بهش اعتماد دارم اومدم دنبالتون تا خونتون را یاد بگیرم تا یه وقت مناسب پا پیش بذارم.(دو بار این کار را کردم).امان از کم رویی که با وجود اینکه یه آدرس حدودی ازتون داشتم ولی میترسیدم جلو بیام.

تابستون خیلی سخت داشت می شد که یه طرح کسر خدمت اومد و گفتند که اگه تابستون کلاس بریم سه ماه از سربازی کم می شه.منم فرصت را از دست ندادم و رفتم و اینطوری تابستون را تموم کردم.برنامم این بود که از اول مهر بشینم برای ارشد بخونم و خیلی امید وارم که قبول بشم.

بگزریم .مهر شد و با چندتا از دوستام قرار گذاشتیم که بیایم دانشگاه و سر کلاسهایی که تو ارشد میاد برای محکم کاری حاضر شیم وبعدشم با هم درس بخونیم.اومدم دانشگاه و باز شما را دیدم.هیچی از احساسم که کم نشده بود هیچی تازه قوی تر شد و تو روز های اول این ترم که شما را دیدم یه جورایی تمرکزم  روی همه کارهام بهم ریخت.بعدش توی  یک ماهه    شما را ندیدم خیلی سخت داشتم درس میخوندم.تا اینکه  یکشنبه ها دوباره شما را توی سرویس دیدم.گفتم این جوری نمی شه و باید تکلیفم را با خودم مشخص کنم.این شد که تصمیم گرفتم پا پیش بزارم...اما چطوری؟؟؟؟   خیلی ببخشید ولی شاید تو ظاهرم معلوم نباشه ؛ من خیلی غرور دارم.همین هم باعث شده کارم تا حالا  به اینجا بکشه.(+خجالت)...واینکه   بیام جلو و جواب منفی شما منو از برنامه هام عقب بیندازه هم دلیله دیگه اش بوده.راستش الان که این را می نوسیم خودم را برای هر جوابی آماده کرده ام.جواب شما هر چی باشه برای من مرحمه.

از خودم نگفتم و گذاشتم برای ارتباط بعدی انشااله.اما در مورد شما باید بگم که من در حد چیزی که  میشه از رفتار ظاهری کسی  فهمید را فهمیدم ، برداشتم هم معلومه که الان اینها را دارم مینویسم.ولی خب همه چیزی تو ظاهر نیست و باید بیشتر آشنا شد.ترس از نحوه ارتباط اول منا وادار کرد که دست به وبلاگ نویسی بزم و فکر نکیند که اهمیت موضوع را درک نکردم.بلکه برعکس خیلی این موضوع برام مهمه.

بگزریم هر چه بنویسم آخر هیچی نیست من فقط می خوام نظر شما را بدونم.

منتظر جواب شما هستم.امید وارم که این اولین و آخرین ارتباط من با شما نباشه.

(ایمیلم در پروفایل در بالا است.)